'Sen miydin o yalnızlığım mıydı yoksa...'

Kırılmayın,ben aslında içten içe şikayet ettiğim yalnızlığımı hep çok sevdim.
Şu an açmışım biramı,uzatmışım ayaklarımı sehpaya,kucağımda pc,yanımda sıcak bir petek,tv de kelime oyunu,kelimeler oyuncu,fonda şarkılara söz olmuş şiirler,az biraz cadde gürültüsü,genellikle de, sessiz sedasız takıyoruz.Ben,kendim,kimliğim,kendi kimsesizliğim...
'Bu yaz düğün olsa da oynayalım' diye niyetlenenlere inat,
'Artık yavaş yavaş sende yoluna bak,düzenini,aileni,yuvanı kur',
'Bak bu yaştan sonra zor beğenirsin,alıştın mı yalnız yaşamaya bi daha istemezsin birlikte yaşamak'
'Sonra pişman olursun,zaman su gibi akıp gider'
'Çok takılma,herkes aynı dertlerden muzdarip,alışırsın'
'Yaşın geçiyor,belli bir yaştan sonra çocuk istersin de olmaz'
'Kimse mükemmel değil'
'Aşkta,tutku da geçici,Önemli olan sevgi'
'Tüm arkadaşların evlenince anlarsın'
'Sonra seni de beğenmezler'e rağmen,çok şükür!keyfim yerinde.
Hele bir de gecenin karanlığında bir dost çıkagelir,az biraz yoğunluk artarsa,
Arada bir çalan telefon,uzaktan uzaktan sıcaklığını esirgemezse,
Az biraz zor duruma düşmeyecek kadar yaşam ihtiyaçları karşılanabilirse,
Biraz uykusuz,biraz yorgun,çok umutlu bir yaşam akıp gidiyorsa,gidiyorsa...Şükür!
En son ne okudum da bunlar döküldü içimden;
...
Işığa ışıkla yanıt veren
her tutum yakın bana
işte bir vapur yanaşıyor
parıltıma.
O.Rifat.